محرم آمد؛ اما امسال بعضی از طبل‌ها برای کودکان خاموش، می‌نوازند…

✍️ الهام جمالوندی

محرم که از راه می‌رسد، انگار حال و هوای شهر عوض می‌شود. کوچه‌ها سیاه‌پوش می‌شوند، پرچم‌های «یا حسین» بر سردر خانه‌ها می‌نشیند و صدای طبل و سنج، نوید آغاز ماه عشق و حماسه را می‌دهد.

هر سال، کودکان از همه مشتاق‌تر بودند؛ لباس‌های مشکی‌شان را با ذوق آماده می‌کردند، برای حضور در هیئت‌ها لحظه‌شماری می‌کردند و با شور کودکانه آرزو داشتند طبل بزنند، سنج به دست بگیرند و در کنار بزرگ‌ترها نام حسین(ع) را فریاد بزنند.

اما محرم امسال، رنگ و بوی دیگری دارد…

امسال، با شنیدن صدای هر طبل، دل‌هایمان به یاد کودکانی می‌لرزد که دیگر در میان ما نیستند. کودکانی که باید امروز در صف اول عزاداران سیدالشهدا(ع) می‌ایستادند، اما جنگ رمضان، رؤیاهایشان را ناتمام گذاشت و لبخندهایشان را برای همیشه خاموش کرد.

جای دانش‌آموزان معصوم مدرسه میناب و همه کودکانی که قربانی آتش جنگ شدند، در هیئت‌ها خالی است. شاید لباس‌های مشکی‌شان هنوز در خانه باشد، شاید طبل‌های کوچکشان گوشه‌ای از اتاق مانده باشد، اما دستانی نیست که بر آن بکوبد و چشمانی نیست که با شنیدن «یا حسین» برق بزند.

محرم، تنها یادآور حماسه عاشورا نیست؛ یادآور مظلومیت نیز هست. یادآور حضرت علی‌اصغر(ع)، کودکی که در آغوش پدر، تشنه و بی‌گناه، قربانی ظلم شد. امروز نیز وقتی به چهره معصوم کودکانی می‌اندیشیم که در آتش جنگ جان خود را از دست دادند، تاریخ کربلا را نه فقط در کتاب‌ها، بلکه در روزگار خودمان می‌بینیم.

امسال، اشک‌هایمان تنها برای مصیبت کربلا نیست؛ برای همه کودکانی است که آرزو داشتند در عزای حسین(ع) سینه بزنند، اما خود پیش از آغاز محرم، آسمانی شدند. برای مادرانی که به جای آماده کردن لباس مشکی فرزندشان، بر مزار او اشک می‌ریزند و با هر نوای طبل، داغی تازه در دلشان زنده می‌شود.

محرم، ماه ایستادگی در برابر ظلم است؛ ماهی که به ما می‌آموزد یاد مظلومان را هرگز فراموش نکنیم. امسال نیز در کنار عزاداری برای سید و سالار شهیدان، یاد همه کودکان بی‌گناهی را که قربانی جنگ شدند، گرامی می‌داریم و از خداوند می‌خواهیم به خانواده‌های داغدار، صبری زینبی عطا کند.

سلام بر حسین(ع)، سلام بر علی‌اصغر(ع) و سلام بر همه کودکان معصومی که نامشان تا همیشه در کنار مظلومیت، در یاد این سرزمین زنده خواهد ماند.