ایستادهایم…
ایستادهایم… حتی با ویلچر… حتی زیر کپسول اکسیژن… حتی زیر فشار سنگین زندگی و سختیهای روزگار…
مردم این سرزمین یاد گرفتهاند در سختترین شرایط هم خم نشوند.
یاد گرفتهاند اگر نفس کم بیاورند، اگر پاهایشان توان راه رفتن نداشته باشد، اگر مشکلات اقتصادی شانههایشان را خسته کرده باشد، باز هم دلشان برای ایران بتپد.
این روزها شاید خیلیها درد داشته باشند؛ درد گرانی، درد خستگی، درد دلتنگی و نگرانی…
اما هنوز هم وقتی اسم وطن میآید، همه کنار هم میایستند.
یکی با عصا، یکی روی ویلچر، یکی با قلبی خسته، اما دلی محکم… اینجا ایران است؛ سرزمینی که مردمش بارها ثابت کردهاند در روزهای سخت، بیشتر از همیشه کنار هم میمانند.
مردمی که شاید جسمشان خسته باشد، اما روحشان هنوز ایستاده است. ایستادهایم چون این خاک برای ما فقط یک کشور نیست؛ خانهایست که برایش اشک ریخته شده، خون داده شده و سالها برای آرامشش جنگیدهاند.
ایستادهایم تا دنیا بداند مردم ایران را نمیشود با سختیها شکست داد.
نه تحریم، نه فشار، نه درد و نه خستگی، نمیتواند عشق مردم به وطنشان را کم کند.
ما هنوز ایستادهایم…
با همه دردها، با همه زخمها، با همه سختیها…
کنار ایران عزیزمان.
✍️وحید جمالوندی
بدون نظر! اولین نفر باشید